Het Huis van de Kennis brengt kunst en cultuur op straat, in de wijken waar veel arme gezinnen wonen, zoals hier in de Brusselse Marollen.

Cécile Van de Putte is sinds 1989 all-round medewerkster in het Huis van de Kennis (’Maison des Savoirs’) en heeft heel veel mensen in armoede en permanente werkers (’volontairs’) zien komen en gaan. Ze is nog steeds overtuigd van het belang van het project:

"Mensen kunnen hier afstand nemen van hun dagelijkse problemen, ze vinden hier nieuwe moed, nieuwe kracht. Ook krijgen mensen vaak een andere kijk op hun beslommeringen door mee te doen met ateliers of andere acties. Je ontmoet de mensen hier in het mooie wat zij in zich dragen. Dat versterkt de waardigheid, het zelfrespect." Tegelijk geeft Cécile aan dat wat er gebeurt niet genoeg is en dat het dat ook nooit zal zijn: "Daarvoor is de armoede, zeker ook in Brussel, helaas te groot."

Toegankelijk

Monique Couillard was van 1998 tot 2003 Algemeen Secretaris van de ATD Vierde Wereld in België en nauw betrokken bij het beleid rond het Huis van de Kennis: "Vanaf begin jaren zeventig waren we in Anderlecht actief met culturele acties met kinderen. Nadat we hier ervaring hadden opgedaan in een lokaal en op straat, zijn we in Sint-Jans-Molenbeek begonnen met het Huis van de Kennis. Aanvankelijk organiseerden we ateliers binnen met mensen die de Beweging kenden via onder meer de Volksuniversiteiten." Vervolgens werd in drie fases de basis gelegd voor de huidige aanpak: 1. Kunst en cultuur toegankelijk maken voor mensen in armoede; 2. Omstandigheden realiseren om te kunnen aantonen dat de mensen die alle erkenning van anderen moeten missen in staat zijn om echte kunst te scheppen; 3. De straat op en de stad in om nieuwe gezinnen in armoede te leren kennen. Dat is wat we nu doen."

Echte kunst

De tweede fase resulteerde in onder meer drie kwaliteitsprojecten waarin mensen in armoede samenwerkten met professionele kunstenaars: een expositie van schilderijen, een toneelstuk en een concert van een koor gevolgd door het uitbrengen hiervan op CD. Allemaal haalden ze de kunstpagina’s van verschillende kranten met officiële, soms zeer lovende recensies. "We hadden daarmee ons doel bereikt: aantonen dat kunst en cultuur belangrijk zijn voor de mensen die in armoede leven en dat zij ook in staat zijn echte kunst te scheppen", aldus Monique Couillard.