Gift online: klik hier
Laten we luisteren naar hun verhaal.
Het is de taak van ouders om hun kinderen op te voeden.
Marie: Kinderen hebben is een groot geluk. Sommige mensen kunnen dit niet meemaken.
Het is je taak als ouder om te bouwen aan een hecht gezinsleven.
Als je samen kiest voor kinderen, is het om hen zelf op te voeden, niet om hen af te staan.
Je wil dicht bij hen staan, hen een gezin bieden waar ze kunnen groeien en zich ontwikkelen, zodat ze later hun weg kunnen vinden in het leven.
Ik wil niet dat mijn kinderen zich hechten aan mensen die daarna uit hun leven verdwijnen.
Mijn moeder kreeg nooit hulp om haar rol als mama te kunnen opnemen.
Zij had geen gemakkelijk leven. Ze verdiende geen geld en kon me niet bezoeken, ze kreeg geen hulp van het OCMW en ook geen familiale hulp.
In het begin toen onze kinderen in de instelling waren, mochten we ze zelfs niet bellen. En we hadden ook maar recht op een half uur bezoektijd per kind. Een schande! Onze kinderen voelden zich verloren.
Als een kind lang geplaatst wordt in een tehuis, vraagt het zich af wie het nog kan vertrouwen. Ikzelf hechtte mij destijds aan de opvoeders. Maar toen ik verhuisde naar een ander tehuis, had ik het zeer moeilijk. Ik hechtte me opnieuw aan andere mensen.
Toen ik meerderjarig werd moest ik ook van hen afscheid nemen. Je kunt altijd zeggen dat de mensen die kinderen helpen het heel druk hebben. En er zijn duizenden gezinnen die hulp nodig hebben. Maar als kind en ook als volwassene blijf je je afvragen : « waarom zien we die mensen niet meer?» Je vergeet ook nooit je ouders. Op de een of andere dag ga je ook naar hen op zoek.
Daarom wil ik niet dat mijn kinderen zich hechten aan mensen, die daarna uit hun leven verdwijnen. Anders blijven ze daarmee vastzitten.
Zoeken naar andere wegen
Thomas : Wie ziet de diepe ontreddering van de ouders wanneer hun kinderen worden afgenomen?
Wie ziet dat we het beste met onze kinderen voor hebben, dat we wensen dat hun ontwikkeling vlot mag verlopen?
Er zijn betere oplossingen dan het plaatsen van de kinderen.
En zelfs als het zo moeilijk gaat in een gezin dat een plaatsing kan helpen,
dan nog mag dit nooit een oplossing op lange termijn zijn.
Elkaar ondersteunen om niet in een diepe put te vallen.
Als het leven erg moeilijk is, moet je ondersteuning krijgen. Anders val je in een diepe put.
We hadden het geluk mensen te kennen die aan onze kant stonden, ons vertrouwden en met raad en daad hielpen.
Natacha, onze familiale helpster, steunde ons. Zij begreep dat de plaatsing ons hart brak. Zij liet ons nooit in de steek en zei tegen de hulpverleners: “We hadden toch andere hulp kunnen bieden dan de kinderen te plaatsen.” In het begin bracht ze ons met haar wagen naar het tehuis. We zouden niet geweten hebben hoe we er met de trein konden geraken.
We kregen ook steun van onze familie. Via een oom en een tante kenden we ATD Vierde Wereld. Met hen probeerden we aan te tonen dat we goede ouders waren. Een concreet project was een zomervakantie organiseren met onze kinderen. Sommigen vonden dat een zomervakantie niet kon, te duur. Wij hielden voet bij stuk. We hadden geld opzij gezet en steun gevonden. En de dokter zei dat het onze kinderen goed zou doen. Uiteindelijk mochten we het proberen. De vakantie deze zomer verliep zeer goed. Achteraf toonden we de foto’s. Dit opende de ogen van sommigen. Zij begonnen in ons te geloven en ook in de mogelijkheid om de kinderen weer thuis op te voeden.
We vonden ook een advocaat. Hij ondersteunt ons, zorgt dat er geen stokken in de wielen gestoken worden, dat we geloofd worden, dat men ons niet bestempelt als onbekwaam. Vroeger maakten de diensten met ons een afspraak, daarna annuleerden ze die zomaar. Sinds we een advocaat hebben, is dit niet meer gebeurd.
We zoeken hoe we met anderen samen vooruit kunnen komen, zoals die papa die nu op straat leeft en van wie de kinderen in hetzelfde home als onze kinderen verblijven. We willen hem onze groep van ATD Vierde Wereld leren kennen. Daar geven we elkaar moed, helpen we elkaar, luisteren we naar elkaar, geven we elkaar advies.
Op andere momenten in ons leven, kunnen we opnieuw de steun van anderen nodig hebben. Maar ook wij ondersteunen anderen wanneer zij dreigen te verdrinken.
Samen zullen we overeind blijven.
Wij wensen u in deze eindejaarsdagen feestelijke momenten toe met mensen die u dierbaar zijn.
Met uw steun kunnen we onze acties verder zetten en aanwezig zijn waar het leven te hard is, zoekend naar een duurzame vrede voor elk kind en elk gezin.
Het nationale team
Yvette De Vuyst, Gilles Michaux en Herman Van Breen
De Kerstboodschap in de PDF-versie: Recto - Verso. (Foto: Jos Delisse)
Samen sociale uitsluiting doorbreken
Lenteboodschap 2011
Beste vrienden,
We geven in deze Lenteboodschap het woord aan drie mensen die samen met anderen proberen sociale uitsluiting te doorbreken.
Marc wil aan gezinnen die in moeilijke omstandigheden leven de kans geven om over de grenzen van hun buurt heen samen te komen met andere mensen.
Maëlle is een jonge vrouw die de keuze maakte om een jaar lang het engagement en de acties van de beweging in België te ontdekken.
Bernadette stelt de vraag hoe een straatbibliotheek weerwerk kan bieden tegen het isolement veroorzaakt door de grote armoede in een wijk.
Als we de vensters van ons leven openen, ondanks en tegen alle verschillen in, dan wint iedereen. Dat is wat zij ontdekken. Dat is wat wij u in deze lente willen meegeven.
Dank dat u met uw steun deze inzet mee mogelijk maakt.
Voor het nationaal team, Herman Van Breen
De volledige getuigenissen van Marc, Maëlle en Bernadette vindt u hier in PDF-vorm:
- Lenteboodschap 2011 Recto
- Lenteboodschap 2011 Verso
Haïti – De hoop terug opbouwen
Lenteboodschap 2010
Verzoek om steun voor onze acties in Haïti. Door Régis De Muylder, coordinator van ATD Vierde Wereld Belgie en arts, die zich dit voorjaar tijdelijk bij het team in Port-au-Prince aansloot.
- Lenteboodschap 2010 Recto
- Lenteboodschap 2010 Verso
Samenleven in onzekere tijden
"Terug uitvinden hoe we met elkaar kunnen samenleven op een wijze die onze menselijkheid versterkt, is dat misschien waar we in deze onzekere tijden het meeste nood aan hebben?"
Een passage uit onze Kerstboodschap van 2008, waarin we een beroep doen op gevers om onze acties te steunen.
- Kerstboodschap 2008
In onze Lenteboodschap van 2008 vragen we steun voor de Volksuniversiteit van de Vierde Wereld.
Militant André zegt: “Wanneer je samenkomt met anderen, wanneer je uit het isolement en de schaamte geraakt, word je bewust. Bewust dat je niet alleen staat. Maar ook bewust van alle dingen die in je leven en in de samenleving verkeerd gaan. De enige manier om dan de moed niet te verliezen is door mensen en diensten te ontmoeten die realistisch en rechtuit naast ons gaan staan en met ons gaan zoeken en blijven zoeken.”
- Lenteboodschap 2008
- De Volksuniversiteit van de Vierde Wereld.
Wat bezielt de bijna 400 volontairs ofwel permanente werkers van de Internationale Beweging ATD Vierde Wereld die dagelijks aan de zijde van de meest uitgesloten gezinnen in 28 landen op de 5 continenten werken? Daarover gaat de Lenteboodschap van 2007.
- Lenteboodschap 2007
“Toen ik begreep dat het doel van de beweging is om te werken met mensen en dus niet in hun plaats, sprak mij dit aan. Maar wat mij het meest overtuigd heeft is het uitgangspunt dat we duurzame relaties opbouwen met mensen in armoede.”
Dat zegt Rachel, Frans volontair, werkzaam in Luik in een actie met peuters en hun ouders. http://www.atd-vierdewereld.be/Gift...
